Drużyna przegrywa mecz po indywidualnych błędach dwóch zawodników. Zrządzeniem losu tych samych co przed tygodniem i przed trzema tygodniami. Po meczu w szatni nie ma ciszy – jest wrzask. Kapitan zespołu wychodzi z siebie – krzycząc wypomina zagranicznym piłkarzom błędy, zarzucając im grę wyłącznie dla pieniędzy a nie dla Klubu, którego on akurat jest wychowankiem.
Drużyna prowadzi do ostatniej minuty, gdy wprowadzony chwile wcześniej zawodnik zbyt krótko wybija piłkę i rywal doprowadza do wyrównania. Tych dwóch straconych punktów brakuje (wtedy może zabraknąć) do utrzymania w lidze. Po meczu w szatni nie ma ciszy – zawodnik, który popełnił błąd wchodzi do szatni i rozwala stojący po drodze kosz na śmieci a dzwoniący telefon rzuca o podłogę. Krzyczy i wścieka się na siebie uderzając pięścią w ścianę, aby na koniec się rozpłakać.
Takich sytuacji jest cała masa – każdy kto funkcjonuje w sporcie zdaje sobie sprawę, jak wielkie generuje on emocje. Czy wyrzucanie ich z siebie jest złe? Czy trener słusznie robi ingerując w ewentualne „ostrzejsze wymiany zdań” w szatni? A może słusznie ignoruje takie wybuchy?
Pewna mądra Pani Psycholog powiedziała mi kiedyś, że każdy z nas musi umieć wyrzucić z siebie emocje bo kumulowanie ich w sobie nas zabija. Jeśli dwaj dorośli faceci wymienią ze sobą trzy ostrzejsze zdania, jeśli młody chłopak rzuci o ziemie bidonem czy poprzeklina sobie głośno – świat się nie zawali. Jeśli ktoś potrzebuje popłakać – także ok. Dopóki odreagowywanie nie robi krzywdy drugiej bezbronnej osobie – dla mnie jest ok.
Zgadzasz się ze mną? Jeśli tak – pozwól więc swojemu dziecku na swój własny sposób odreagowywać, wyrzucać emocje. Nie wchodź z butami w jego strefę emocjonalną ani przy negatywnych ani przy pozytywnych emocjach. Jak będzie chciało Twoje dziecko, dzięki wypracowanej przez was więzi, samo do Ciebie przyjdzie.
Twoje dziecko ma prawa mieć swoje emocje i je okazywać niezależnie od wieku!
Dodaj swój pierwszy komentarz do tego posta