Najważniejsze, żeby nigdy nie przestać marzyć

Mój syn jest wielkim fanem hiszpańskiego piłkarza Lamine Yamal Nasraoui Ebana. Często podpatruje go, mocno kibicuje i cieszy się z każdej jego asysty i każdego gola. Ostatnio zapytał mnie nawet dlaczego Yamal nie wygrał Złotej Piłki – jako, że jest za mały by tłumaczyć mu mechanizmy rządzące tym plebiscytem użyłem argumentów piłkarskich które w mojej subiektywnej opinii pozbywają go na dzisiaj prawa do tego tytułu. Nie zgodził się ze mną i stwierdził, że on będzie najlepszy na świecie jak Yamal.

Ucieszyłem się. Nie dlatego, że jestem przekonany, że mu sie uda, ani nawet nie dlatego, że puściłem wodzę wyobraźni jakby to było gdybym mógł usiąść i oklaskiwać go odbierającego Złotą Piłkę. Uśmiechnąłem się, bo w jego oczach zobaczyłem pasję, radość i uśmiech na buzi, serce pełne wiary i nadziei, gorące od pasji i miłości do piłki.

Kiedy dziecko ma marzenie i chce dążyć do jego realizacji my, rodzice, możemy być dumni i szczęśliwi. Czy mu sie uda je zrealizować czy nie – to osobna historia, bez znaczenia. Po drodze będą pojawiały sie kolejne, mniejsze lub większe marzenia, które będzie realizować krok po kroku, przegrywając by powstać z kolan i wygrywając, by wspinać się na kolejne szczeble drabiny. A my będziemy szli tuż za nim wspierając z całego serca.

Bo nikt za nasze dziecko nie przeżyje tych łez smutku, goryczy porażki, nikt nie zazna za nasze dziecko słodyczy zwycięstwa i euforii radości po sukcesie. Nikt go nie nauczy szanować przeciwnika, współpracować z kolegami i koleżankami, dyscypliny i świadomej wewnętrznej motywacji do samorozwoju. Nasze dziecko samo musi to przeżyć.

Kiedy rozpoczynamy drogę nie wiemy dokąd dojdziemy, gdzie spotkamy skrzyżowanie i będziemy musieli podjąć decyzję o dalszym kierunku wędrówki ani tego, gdzie ostatecznie los nas poprowadzi. Wiemy natomiast, że wspólna wędrówka za marzeniami pozwoli nam przeżyć życie w wyjątkowy sposób, zawsze blisko z dzieckiem ciesząc się każdą wspólną chwilą – tą piękną i tą dramatyczną. A nasze dziecko na zawsze w swoim serce będzie czuło, że rodzice byli, są i zawsze będą razem z nim fizycznie i duchowo, że jest kochane i nigdy nie będzie samo.

To jest bezcenne dziedzictwo!

Bartłomiej Zaręba